Veertig jaar vrij

VIETNAMESE BOOTVLUCHTELING!

Kees Trinh

Hij was concierge  bij Lauwers College in Grijpskerk en ging tegelijk met mij pensioen!

Lianne maakte dit portret ter gelegenheid van het pensioen van Trinh

Trinh zet altijd koffie

Voor het hele leraarskloffie.

Ook zorgt hij voor thee en soep

En ruimt op hun troep.

Hij sjouwt wat af die man.

Gelukkig dat hij dat kan.

Trinh weet hoe alles moet,

Heeft hij niet het personeel opgevoed?

Hij ruimt al hun vuil weer weg

En sjouwt vuilniszakken naar de weg.

De grootste zakken laat hij staan.

Hij is met hun lot begaan,

Deze heren

Kunnen dus nog als leraar opereren.

Hij maakt recht …….. wat krom is;

Hij maakt schoon ……… wat vuil is;

Hij maakt glad ………wat bult is;

En wat nooit zijn schuld is,

Is het toenemen van gewicht

Van een leerling die voor snoep zwicht.

Hij waakt tegen obesitas

Ook als hij soep kookt op het gas.

De donderdag vindt hij maar snert.

Hij doet die dag af met een erwt.

Zo na de championsleague zal hij niet klagen

En over voetbal kun je hem alles vragen.

“PSV niet goed,

Verdediging kan beter

Aanval gaat zoals het moet,

maar loopt soms voor geen meter’.

Als je hem portetteert,

Gaat het helemaal verkeerd.

Laatst liet ik hem een foto van hem zien

En zei: “Kijk, daar heb je de heer Trinh”

Hij nam hem tussen duim en wijsvinger

En begon inderdaad voorzichtig wat te glimmen.

Een scamp’re lach krulde olijk van ’t gelaat.

Of dat nu op zijn uiterlijk sloeg,

Was wat ik niet meer vroeg.

Jan Thijs de Haan 

Leraar in Grijpskerk Lauwers College

Uit:

Dagblad van het Noorden

zaterdag 12 december 2022

Het is een vroege ochtend in mei 1982 wanneer veertig Vietnamezen aan de kust van de stad Cam Ranh muisstil in een bootje stappen om te vluchten voor de bommunistische onderdrukken in hun land.

Ze weten niet of of ze zullen sterven van de honger of zullen omslaan en verdrinken.

Ze weten maar één ding: 

Ze moeten weg.

Nu wonen ze gelukkig en tevreden in Drachten

Zonder toekomst

Na het vertrek van de Amerikanen op 30 april 1975 ytrok het Noord-Vietnamese leger Saigon binnen, tegenwoordig Ho Chi Minhstad.

De samensmelting van Noord- en Zuid-Vietnam tot één land was een feit.

De communistische  overheerser beloofde vrede en betere tijden, maar het regime onderwierp de bevolking aan onmogelijke strenge wetten.

Zo moest iedereen zijn bezittingen inleveren; geld was niks meer waard en alle inwoners, zowel arm als rijk, kregen 10 dollar als startkapitaal.

De communstische partij waaktew voor andersdenkenden; de hoger opgeleiden die mogelijk een gevsaar zouden opleveren, werden in heropvoedingskampen opgesloten.

Voor veel Vietnamezen werd duidelijk dat er voor hen geen toekomstr was in eigen land.

Ze vluchtten massaal, velen met noodlottige afloop: duizenden Vietnsamese bootvluchtloingen verdronken in de Golf van Tonkin of werden door Thaise piraten ovedrvallen, verkracht en vermoord.

Voor de internationale scheepvaart vormden de bootvluchtelingen in de Zuid=Chinese Zee een lastig probleem; het oppikken van vluchtelingen kostte tijd en geld en veroorzaakte dikwijls vervelend gedoe met de Vietnamese autoriteiten.

Er zijn naar schatting zo'n 7000 Vietnamese vluchtelingen in Nedeerland opgenomen, oinder wie de groep van 40 in Drachten uit dit artikel, 4 van die 40 vluchtelingen uit 1982 zijn inmiddels overleden.

De overgeblevenen vierden-samen met de nog in leven zijnde leden van hun Friese gastgezinnen-vorige week vrijdag een reüniefeest in studio Dansida in Drachten.

Jan Thijs de Haan 

Leraar in Grijpskerk Lauwers College

Spraakmaker was hij niet als concierge in Lauwers College in Grijpskerk.

Hij praatte over het verleden niet meer.

Toch vertelde hij soms over de bootvlucht.

Zo vertelde hij, dat hij met iemand met rug aan rug gebonden was op de Vietnamese boot.

Was dat een medevluchter, zelfs een familielid?

Veel vertelde hij over zijn kinderen.

De twee zonen sprak hij wel...... over de academische studie van hen in Groningen!